Zarina 79/25

Zarina nie rozumie, co się stało. Jeszcze niedawno miała swój dom, człowieka, który ją znał, głaskał, karmił, był całym jej światem… Teraz została sama. Codziennie czeka z nadzieją, że może dziś ktoś po nią wróci. Że znajoma twarz wreszcie się pojawi. Ale nikt nie przychodzi. Nikt już po nią nie wrócił…

 

Każdego dnia, gdy w pobliżu pojawiają się pracownicy lub wolontariusze, Zarina spogląda z uwagą, jakby szukała, wypatrywała… Czasem robi kilka kroków w nadziei, że to ten ktoś. I za każdym razem jej serce łamie się na nowo.

 

Ale my nie chcemy, żeby tak wyglądała jej codzienność. Chcemy dać Zarinie szansę, by jeszcze raz mogła zaufać i pokochać. Bo naprawdę zasługuje na wszystko, co najlepsze.

 

To sunia o ogromnym, ale bardzo delikatnym sercu. Nie rzuca się w objęcia, nie domaga się nachalnie uwagi. Potrzebuje czasu, by zaufać… Ale kiedy już poczuje się bezpieczna, gdy zobaczy w Tobie swojego człowieka, wtedy jej cicha miłość porusza serca. Siada blisko, cichutko, jakby nie chciała przeszkadzać. Kładzie łapki na kolanach i patrzy tymi swoimi oczami pełnymi nadziei… Jakby pytała:

„Czy mogę tu zostać? Czy tym razem już na zawsze?” 

 

Zarina bardzo potrzebuje człowieka, który ją zrozumie. Takiego, który nie będzie oczekiwał od niej od razu otwartości i radości. Kogoś, kto będzie przy niej, gdy się przestraszy, gdy zawaha, gdy się wycofa.

 

Ona wciąż uczy się świata, więc nagłe dźwięki czy niespodziewane ruchy potrafią ją zestresować, ale przy spokojnym, łagodnym opiekunie potrafi robić postępy.

 

Coraz lepiej chodzi na smyczy, choć czasem coś jeszcze ją zaskoczy i zatrzyma. Najlepiej czuje się podczas spacerów w spokojnych, cichych miejscach – tam, gdzie nie ma pośpiechu, hałasu i miejskiego zgiełku. Gdzie może spokojnie oddychać i iść swoim tempem.

 

W relacjach z innymi psami radzi sobie dobrze, więc przy odpowiednim wprowadzeniu mogłaby zamieszkać z drugim psem. Koty wciąż trochę ją onieśmielają, ale nie reaguje agresją. Raczej zachowuje dystans i obserwuje z zaciekawieniem.

 

Nie wiemy, co Zarina przeszła, ale wiemy jedno: nie zasłużyła na samotność. Zasługuje na dom, w którym znów poczuje się kochana. Na człowieka, który już nigdy nie odejdzie. Na miejsce, w którym będzie mogła odpocząć i zacząć na nowo. Zarina wciąż czeka… Czy odnajdzie jeszcze swoje miejsce na świecie?