Larcia 37/24

Larcia to jedna z tych psich panienek, które przez większość życia były niewidzialne dla świata. Prawdopodobnie nigdy nie miała domu, nigdy nie była niczyją przyjaciółką, nie znała uczucia bezpieczeństwa, nie zaznała czułości i troski. Jej dotychczasowe życie było walką o przetrwanie.

 

Zanim trafiła do naszego ośrodka, mieszkała na terenie pustostanów, w stogu siana. To tam próbowała ułożyć sobie choć namiastkę schronienia… Przeżyła dzięki dobrym ludziom, którzy dostarczali jej jedzenie, ale poza tym była zdana wyłącznie na siebie.

 

Nigdy wcześniej nie chodziła na smyczy, dlatego ta umiejętność jest dla niej czymś zupełnie nowym i wciąż trudnym. Larcia nie wie, czym jest wspólny, relaksujący spacer u boku opiekuna. Uczy się tego powoli, małymi krokami. Bo tak właśnie wygląda jej droga, powolna, delikatna, pełna prób, cofnięć i nadziei.

 

Człowiek niestety nigdy nie był dla niej symbolem dobra. Prawdopodobnie nie raz została przegnana, odtrącona, może skrzywdzona. Dlatego dzisiaj jego obecność wywołuje u niej ogromny lęk sprawiający, że najchętniej zniknęłaby z pola widzenia.

 

Ale mimo to… Larcia robi postępy. Z pomocą naszych wolontariuszy zaczyna rozumieć, że dotyk nie musi boleć, a głos człowieka może być łagodny. Opiekunom, których już dobrze zna daje się pogłaskać i wziąć na ręce. Zaczyna dostrzegać, że bliskość nie musi oznaczać zagrożenia. I choć przed nią jeszcze długa droga, to każdy mały krok w stronę zaufania to dla nas powód do ogromnej radości.

 

Dla Larci szukamy wyjątkowego domu. Miejsca spokojnego, cierpliwego, pełnego empatii. Idealnie, gdyby był to dom z ogrodem, w którym Larcia mogłaby czuć się bezpiecznie oraz mieć swoją przestrzeń.

 

Wykluczamy adopcję do domu z małymi dziećmi, ponieważ Larcia potrzebuje ciszy i spokoju. Larcia różnie dogaduje się z innymi psami, więc jeśli miałaby zamieszkać w domu z drugim psem, konieczne będzie wcześniejsze zapoznanie.

 

Nasza podopieczna potrzebuje opiekuna, który ma doświadczenie w pracy z psami lękowymi, który będzie cierpliwie wprowadzał ją w życie u boku człowieka.

 

Larcia przez lata nie była niczyja. Nikt jej nie kochał, nikt nie tulił, nikt nie zapraszał na kanapę. Ale wierzymy, że to się może zmienić. Że gdzieś tam jest ktoś, kto spojrzy na nią nie jak na „trudnego psa”, ale jak na istotę, która przeszła przez piekło i wciąż ma nadzieję, że może być kochana.

 

Larcia zasługuje na to, aby w końcu poczuć co znaczy prawdziwy, dobry dom. Bez strachu, otoczona bezpieczeństwem i troską. Nie pozwólmy, by dłużej czekała…