Argo 300/22

Argo to psiak, który bez wątpienia nie zaznał ciepłego i beztroskiego życia u boku człowieka. Bo jakie mógł wieść życie psiak, którego pyszczek posiada wiele blizn, a w dniu przyjęcia nie mógł samodzielnie ustać zbyt długo, bo był tak słaby.

Z informacji zebranych podczas interwencji wiemy, że Argo przez wiele miesięcy pozostawał psiakiem bezdomnym. Przemieszczał się miedzy wsiami w poszukiwaniu schronienia i jedzenia, jednak na swojej drodze bardzo często spotykał osoby, które nie były dla niego życzliwe.

 

Argo trafił pod naszą opiekę bardzo wystraszony, bał się nawet własnego cienia. Choć jeszcze wiele pracy musimy włożyć, aby psiak odzyskał pewność siebie i zaufanie do człowieka, to już zauważamy pierwsze postępy.

 

W pierwszych miesiącach o bliższym kontakcie nie było mowy, Argo nawet na nasze spojrzenie odwracał swój wzrok.

Obecnie Argo stał się bardziej ufny do znanych mu osób i na ich widok nie chowa się jak wcześniej – początkowo często siedział skulony w kącie. Wiemy, że potrzebujemy jeszcze trochę czasu, aby móc przebić się przez tą skorupę nieszczęścia, aby móc nawiązać z nim bliższe relacje.

 

Argo korzysta z wybiegu, na którym czuje się swobodnie, gdy nie jest obserwowany przez człowieka.

Oswajamy go z obroża i smyczą, jednak nadal po ich założeniu paraliżuje go strach i nie ma ochoty na przechadzki.

 

Na chwilę obecną preferujemy adopcję do domu z ogrodem, w cichej okolicy.

 

W towarzystwie innych psiaków nie przejawia żadnej agresji, także po zapoznaniu nie wykluczamy adopcji do domu z drugim stabilnym psiakiem.

 

Będziemy dalej przebijać się przez tą skorupę nieszczęścia, niepewności i braku zaufania.

 

Argo potrzebuje spokojnego domu bez dzieci oraz konsekwentnej pracy behawioralnej.

 

Jest psem lękowym, boi się nowych rzeczy, potrzebna mu stabilizacja i ogrom cierpliwości. Mamy nadzieję, że już niedługo będziemy mogli pokazać Wam zdjęcia psiaka cieszącego się życiem albo przyjdziemy do Was z jeszcze lepszymi wiadomościami o jego wyjeździe do nowego domu – czego byśmy chcieli najbardziej.