Bori 111/26

Bori trafił do schroniska w wyjątkowo zimny dzień. Zima nie oszczędzała, a on zamiast ciepłego domu miał tylko prowizoryczne schronienie przy drodze. To właśnie tam najprawdopodobniej został porzucony razem z Rokim i Fingo.

Dobrzy ludzie próbowali im pomóc — dokarmiali je i stworzyli coś na wzór namiotu, który miał chronić przed mrozem. Nie wiemy, jak długo musiały radzić sobie w takich warunkach. Możliwe, że spędziły tam sporo czasu, bo wcześniej nikt nie zgłaszał potrzeby ich odłowienia.

Bori przyjechał do nas z ogromnym bagażem strachu. Człowiek nie był dla niego kimś, przy kim od razu potrafił poczuć się bezpiecznie. Kontakt i dotyk były dla niego trudne, a gdy czuł się osaczony, próbował się bronić. To nie wynikało ze złości — to był lęk psa, który prawdopodobnie przez długi czas musiał radzić sobie sam.

Ale Bori pokazuje nam, że za tym strachem kryje się pies, który chce zaufać. W schronisku ma już osobę, przy której czuje się pewniej. Podchodzi do niej, pozwala się pogłaskać i pokazuje, że kiedy dostanie czas, spokój i zrozumienie, potrafi zrobić ogromny krok w stronę człowieka.

Smycz nadal jest dla niego czymś nowym i dopiero uczy się, że może oznaczać coś dobrego — spacer, wspólny czas i poznawanie świata. Przed nim jeszcze długa droga, ale pierwsze najważniejsze kroki już wykonał.

Bori potrzebuje domu z ogrodem, w cichej okolicy, bez dzieci. Szukamy dla niego cierpliwego opiekuna, który będzie kontynuował pracę i pozwoli mu otwierać się we własnym tempie. Może zamieszkać ze spokojnym, ułożonym psem, który będzie dla niego wsparciem i pokaże mu, że życie przy człowieku może być bezpieczne.

Bori nie jest już tylko psem, który się boi. Jest psem, który zaczyna wierzyć, że człowiek może być kimś dobrym. Teraz potrzebuje tylko kogoś, kto pomoże mu tę wiarę zachować już na zawsze.