Meno 129/26

Jak może czuć się starszy psiak, który po tylu latach stracił swój dom, poczucie bezpieczeństwa i ludzi, których z pewnością kochał? To ogromna zmiana, pełna niepewności, smutku i tęsknoty…

 

W pierwszych dniach Meno był zagubiony, zdezorientowany i bardzo smutny. Nie rozumiał, dlaczego nagle znalazł się w nowym miejscu, wśród obcych dźwięków i zapachów. Każdy dzień był dla niego wyzwaniem. Na szczęście z każdym kolejnym tygodniem Meno zaczął dostrzegać, że pracownicy i wolontariusze chcą dla niego jak najlepiej. Powoli uczył się na nowo ufać ludziom. Otworzył się, a na jego pyszczku coraz częściej pojawia się uśmiech.

 

Nasz podopieczny okazał się prawdziwym miziakiem. Uwielbia czas spędzony blisko człowieka — spokojne głaskanie, obecność opiekuna i poczucie, że ktoś jest obok.

 

Meno jest już psim staruszkiem i potrzebuje naprawdę niewiele… Kochający, spokojny dom na ostatnie lata życia to spełnienie jego największego marzenia.

 

Uwielbia krótkie spacery, a najlepiej czuje się na wybiegu, gdzie może wędrować w swoim tempie i spokojnie odkrywać wszystkie zakamarki. Gdy przebywa z innymi psiakami, raczej nie szuka szalonych zabaw — zdecydowanie woli usiąść blisko opiekuna i być głaskanym. Chętnie obserwuje też otoczenie, inne psy i wolontariuszy.

 

Meno jest łagodny wobec człowieka i spokojny. Nie od razu daje się głaskać nowym osobom — potrzebuje chwili, by zaufać. Ale kiedy już to zrobi, oddaje całe swoje serce.

 

Może zamieszkać w domu z innym psiakiem o łagodnym usposobieniu, najlepiej w zbliżonym do niego wieku, po wcześniejszym zapoznaniu. Nie zalecamy adopcji do domu z małymi dziećmi — Meno to senior, który bardzo potrzebuje ciszy, swojej przestrzeni i spokojnego odpoczynku.

 

Czy znajdzie się ktoś, kto podaruje mu bezpieczny kąt i miłość na jesień życia? Kto pokaże mu, że jeszcze może być czyimś najważniejszym przyjacielem? Prosimy o dom dla Meno!